ابتدائى كه داده مىشود اين است كه خدا پيغمبران را براى هدايت و راهنمايى مردم و براى خوب‌شدن و اصلاح مردم مىفرستد . يك سؤال پشت سر اين مطلب يك سؤال و گاهى به صورت ايراد و اشكال مطرح مىشود و آن اينكه اگر خداى متعال - به تعبير آنها - علاقه‌مند به هدايت و اصلاح مردم است ، او كه قادر است ، قادر متعال و قادر علىالاطلاق است ، چه ضرورتى هست كه پيغمبران را براى هدايت و اصلاح مردم بفرستد ؟ آيا بهتر نبود كه خودش به قدرت غير متناهى كه دارد مردم را مهتدى و راه‌يافته خلق كند ، مردم را اصلاح‌شده و تربيت شده و خوب خلق كند تا اساساً نيازى به فرستادن انبياء در كار نباشد ؟ اگر چنين علاقه‌اى از طرف خداى متعال به هدايت و خوبى مردم مىبود [ مىبايست ] از اول مردم را جور ديگر خلق مىكرد نه اين‌جور كه نيازمند باشند به عده‌اى به نام « انبياء » كه براى هدايت مردم بيايند . در اين آيهء كريمه مطلب به گونه‌اى طرح شده است كه پيشاپيش به اين سؤالات يا به اين ايراد و اشكال‌ها جواب داده شود . نمىخواهيم آنچه را كه در جلسهء پيش عرض كرديم تكرار كنيم ؛ فقط براى يادآورى ، خلاصه و تتمه‌اش را عرض مىكنيم و آن اينكه پىبردن به راز اين مطلب از يك جهت مربوط به خداست و از يك جهت مربوط به انسان ، و به عبارت ديگر اين سؤال و اين ايراد ناشى از خدانشناسى است از يك جهت ( خدا را آنچنان كه بايد در علوّ و عزتش نشناختن از يك جهت ) و انسان را نشناختن از جهت ديگر . اما خدا را نشناختن از آن جهت است كه غالباً در اين‌گونه مسائل ، در ميان صفات خداوند فقط به يك صفت تكيه مىشود و آن صفتِ « قدرت » است : خدا كه قدرت دارد همهء انسانها را خوب بيافريند ، پس چرا خوب نيافريده است ؟ اگر مىخواست مردم هدايت بشوند او كه مىتوانست بدون اينكه نيازى به اين اسباب و مسببات و به اين مقدمات و اسباب‌چينىها باشد از اول مردم را صالح و خوب و مهتدى و كامل خلق كند و بعد هم آنها را به بهشت ببرد .